Sonett-Forum

Normale Version: Abraham van Collem: Dit zal het einde zijn
Du siehst gerade eine vereinfachte Darstellung unserer Inhalte. Normale Ansicht mit richtiger Formatierung.
Abraham van Collem
1858 - 1933 Niederlande


Dit zal het einde zijn

Dit zal het einde zijn: een witte doek
Wordt over mijn lichaam uitgevouwen,
Ik lig languit, de handen saamgevouwen,
Ik ben zeer ver, ergens op vreemd bezoek.

Ik moet daar lezen een oneindig boek
Vol marmeren tekens grillig uitgehouwen,
Bij iedre bladzij gaat mijn zien verflauwen;
Het wordt al donkerder in gindse hoek;

Ik zou wel willen, maar het licht,
Het teerbeminde licht gaat mij verlaten;
Tochtig en somber-trots zijn deze hallen.

En ik los op, gewricht schuift van gewricht,
De spinnen stappen naar mijn ogengaten;
Ik voel mij langzaam uit elkander vallen.



Dies soll das Ende sein


Dies soll das Ende sein: Ein weißes Tuch
das meinen kalten Leichnam sachte deckt.
Ich liege dort, der Länge ausgestreckt,
Ich bin in einer Fremde zu Besuch.

Ich lese im unendlich langen Buch,
von Marmorzacken launisch ausgehauen;
Mit jeder Seite wird mein Geist abflauen
und es wird dunkel in der langen Flucht.

Ich soll wohl wollen, doch das Licht, gewoben
so fein, mein liebes Licht will mir zerrinnen
in diesen zugigen und düstren Hallen.

Gelenk hat sich bald von Gelenk geschoben
und in den Augenlöchern tappen Spinnen;
Ich fühl mich langsam auseinander fallen.
Referenz-URLs