Sonett-Forum

Normale Version: Johan Andreas der Mouw: Brahman 1 / 061 - Stuk gruiz'len, 't strand op, ...
Du siehst gerade eine vereinfachte Darstellung unserer Inhalte. Normale Ansicht mit richtiger Formatierung.
Johan Andreas der Mouw
1863 - 1919 Niederlande

Aus Brahman I

061


Stuk gruiz'len, 't strand op, van de horizont
Groenglazen bergen tot wolken van kralen;
Veilig in duisternis van kalken schalen
Woont 't weekdier, vast aan nooit bewogen grond.

Sidderingen, die tot zijn diepte dalen,
Hij voelt ze niet, verdiept in pijn van wond:
Zijn teerheid bloedt parels, die, klein en rond,
De ronde zee, immense paarl, herhalen.

Aan 't wereldoppervlak stormen de dingen:
Zelfs geen gedruis zal tot in de afgrond dringen,
Want stil de ziel aan 't hart van Brahman kleeft;

Al kan het oud verdriet niet meer genezen,
Hij weet: gezonken naar zijn eigen Wezen,
Nu bloedt hij verzen, waar Zijn licht op beeft.


061


Zerbrochenes am Strand, vom Horizont
aus grünen Bergen bis zu den Korallen.
Geborgen in den dunklen kalk'gen Schalen
das Weichtier lebt am unbewegten Grund.

Ein Zittern reicht in tiefste Täler nieder.
Er fühlt es nicht, vertieft in seine Wunden.
Vor Zartheit blutet's Perlen, klein und rund;
Das Meer holt sich die tausend Perlen wieder.

Zur Oberfläche drängen all die Dinge,
doch kein Getöse soll zum Abgrund dringen,
wo nur die Seele am Brahman-Herz klebt.

Nichts lässt den alten Kummer mehr genesen.
Er weiß: Versunken in sein eignes Wesen
verblutet sein Gedicht, sein Sein erbebt.
Referenz-URLs